Apostoł Paweł w Pierwszym Liście do Tymoteusza służy pomocą, doświadczeniem i radą w organizacji wspólnoty chrześcijańskiej w Efezie. List ten jako jeden z najwcześniej powstałych (ok. 50-51 r. n.e.) odegrał wielką rolę w umacnianiu Kościołów Jezusa Chrystusa. Natomiast zawarte w nim rozstrzygnięcia kwestii pastoralnych są aktualnym dla nas fundamentem.

Apostoł zachęca, aby wierni zanosili do Boga błagania, modlitwy, prośby wstawiennicze i podziękowania za wszystkich ludzi i aby wiedli życie ciche i spokojne, z pobożnością i godnością, gdyż jest to miłe naszemu Zbawcy. I podkreśla: "Gdyż jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus. On siebie samego złożył na okup za wszystkich, na świadectwo w swoim czasie" (1Tm 2,1-7). I potwierdza, że po to właśnie został ustanowiony heroldem i apostołem, nauczycielem pogan, aby wszyscy ludzie byli zbawieni.

Z tej apostolskiej troski wynikają kryteria dla wyboru osób ubiegających się o urzędy kościelne w nowopowstałych lokalnych wspólnotach, tj. prezbiterów (gr. starszych) czyli biskupów (gr. zarządców) zwanych też pastorami (łac. pasterze) oraz diakonów (gr. pomocnicy). Zasady te są oparte na upoważnieniu samego Zbawiciela, który udzielił apostołom władzy nazywanej kluczami Królestwa Niebios: "Zapewniam was, cokolwiek zwiążecie na ziemi, będzie związane w niebie i cokolwiek rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane w niebie" (Mt 18,18). Tę władzę Apostoł przekazuje również lokalnym zgromadzeniom wiernych, ustanawiając starszych dla wytrwania w Prawdzie.

Wobec problemów i trosk powstających wspólnot apostoł Paweł naucza: "Biskup zaś ma być nienaganny, mąż jednej żony, trzeźwy, umiarkowany, przyzwoity, gościnny, dobry nauczyciel, nie oddający się pijaństwu, nie zadzierzysty, lecz łagodny, nie swarliwy, nie chciwy na grosz, który by własnym domem dobrze zarządzał, dzieci trzymał w posłuszeństwie i wszelkiej uczciwości, bo jeżeli ktoś nie potrafi własnym domem zarządzać, jakże będzie mógł mieć na pieczy Kościół Boży?" (1Tm 3,1-5). Podobne wymagania dotyczą też diakonów (1Tm 3,8-13). Wśród tych najbardziej znanych, których imiona zapisane są w Nowym Testamencie, wymieńmy m.in. Filipa i męczennika Szczepana w Jerozolimie i diakonisę Febę w Kenchreach.

Wyobraźmy sobie młodego Tymoteusza, który ma odpowiadać za przywrócenie porządku: organizację i nauczanie w Kościele w Efezie. Otrzymuje trudne zadanie wyznaczania starszych. Część z nich górowała nad nim, i wiekiem, i stażem chrześcijańskim. A jednak to on jako wypróbowany współpracownik otrzymuje to zadanie. Te wymienione wcześniej kryteria, stanowią podstawę do przeciwdziałania przekręcaniu zdrowych zasad wiary i głoszeniu fałszywych nauk. Powtórzmy tę oczywistą prawdę, że jeśli ktoś nie umie zarządzać własnym domem, własną rodziną, jakże miałby skutecznie troszczyć się o Kościół Boży? (1Tm 3,5).

Zwłaszcza jak zbyt szybko wyniesiono go na stanowisko przywódcze. To byłaby pułapka zarówno dla niego, jak i dla kościoła. Więcej, Chrystus wprost naucza, że przywódcy w kościele nie mają marzyć o zaszczytach, ale o służbie na Jego podobieństwo: "… kto jest największy wśród was, niech będzie jako najmniejszy, a ten, który przewodzi, niech będzie jako usługujący" (Łk 22,26). A apostoł Paweł dodaje, że ten kto ubiega się o biskupstwo pragnie pięknej pracy (1Tm 3,1). Apostoł Piotr z kolei: "Paście stado Boże powierzone wam w opiekę, nie z przymusu, lecz chętnie po Bożemu. Nie dla brudnego zysku lecz z oddaniem. Nie jako ciemiężcy poddanych lecz jako wzór dla stada" (1P 5,2-3).

Kluczowe dla każdej osoby pełniącej funkcję przywódczą jest uznanie, że Kościół należy do Chrystusa: "On także jest Głową Ciała, Kościoła; On jest początkiem, pierworodnym z umarłych, aby we wszystkim był pierwszy" (Ef 4,15). Zwróćmy uwagę także i na to, że "Starsi, którzy są dobrymi przywódcami, godni są podwójnego uznania, zwłaszcza ci, którzy trudnią się głoszeniem Słowa i nauczaniem" (1Tm 5,17). To oni mają być przykładem dla wierzących, karmiąc ich prawidłowo nauką Słowa Bożego. Za swoją służbę mogą otrzymywać wynagrodzenie, bo "Godzien jest robotnik zapłaty swojej" (1Tm 5,18b), zwłaszcza gdy jej zakres uniemożliwia pracę zarobkową: "Tak też postanowił Pan, ażeby ci, którzy ewangelię głoszą, z ewangelii żyli" (1Kor 9,14).

Drodzy Bracia i Siostry! Apostoł Paweł jako nauczyciel i mentor przekazuje Tymoteuszowi prostą prawdę Ewangelii. Jak on, tak i my mamy Chrystusa przed oczyma, w centrum naszej wiary. Nam również, tobie, tobie i mnie, powierzono tę samą Ewangelię. Głoś ją albo wspieraj tych, co głoszą! Ustanowienia wyżej opisane niech zapewnią prawidłowe funkcjonowanie Kościoła. Amen.

ako