1. pl
  2. uk
  3. en
  1. pl
  2. uk
  3. en
  1. pl
  2. uk
  3. en
  1. pl
  2. uk
  3. en

Kościół Chrześcijan Baptystów - Al. Piłsudskiego 11, 35-074 Rzeszów

brown wooden guitar hanging on wall
18 listopada 2026

O trosce o starszych mężczyzn i kobiety… 

Gdy Tymoteusz obejmował urząd pastora w Efezie mógł mieć około 30 lat. Było to w czasach, gdy w poważaniu  był wiek dojrzały i sędziwy. Apostoł Paweł ostrzega go, aby nie pozwolił się lekceważyć ze względu na wiek i jednocześnie napomina, by był dla wierzących wzorem w nauczaniu Słowa Bożego i postępowaniu w miłości, w wierze i czystości. To są właściwe cechy przewodnika w Kościele. One wzbudzają szacunek innych. Apostoł dodaje: "Dlatego przypominam ci: rozpal na nowo dar łaski Bożej, który jest w tobie przez nałożenie moich rąk" (2Tm1.6).

 

Trudne to zadanie zarządzać Kościołem, zwłaszcza wobec starszych wiekiem. Apostoł już na wstępie przestrzega przed byciem zbyt surowym dla starszego mężczyzny. Przywołajmy Księgę Kapłańską: "Wstaniesz przed człowiekiem posiwiałym i uszanujesz osobę starca, będziesz kierował się czcią względem Boga - Ja jestem Pan" (Kpł 19,32). Starszych mężczyzn zamiast strofować należy nakłaniać prośbą jak ojca; starsze kobiety jak matki.

 

Starsze kobiety powinny postępować w sposób budzący uznanie. Powinny doradzać młodszym jak kochać mężów i dzieci, jak zachować umiar i czystość moralną. Szczególną troskę Paweł wykazuje w stosunku do wdów, które pozostaną we wdowieństwie, są samotne i pokładają nadzieję w Bogu. W Księdze Izajasza znajdujemy słowa: "Uczcie się czynić dobrze! Stosujcie prawo, brońcie skrzywdzonych, rzetelnie sądźcie sierotę, wstawiajcie się za wdową” (Iz 1,17). Paweł ma te słowa mocno wpisane w sercu. Zaleca, aby na listę pomocy dla wdów wpisywać kobiety, które liczą co najmniej 60 lat i były żoną jednego męża, które mogą wystawić piękne świadectwo, że wychowały dzieci, że udzielały gościnności.

 

Paweł zwraca też ważną uwagę na drugą, młodszą grupę wdów i wzywa do wzajemnego wspierania się. Podobnie dzieci, by były "posłuszne swoim rodzicom w Panu, bo to jest rzecz właściwa” (Ef 6,1). Co ważne, zwraca również uwagę na wdowy, którym w głowie jeszcze przyjemnostki, które żyją dla rozkoszy i prowadzą rozwiązłe życie, które wprawdzie żyją, lecz duchowo są martwe. Doskonale opisuje to wyrażenie Objawieniu Jana: "Do anioła kościoła w Sardes napisz: Oto co mówi ten, który ma siedem duchów Bożych oraz siedem gwiazd: Wiem o twoich czynach. Nosisz imię głoszące, że żyjesz. Ale ty jesteś martwy. Obudź się! Wzmocnij to, co jeszcze pozostało i bliskie jest śmierci. Nie stwierdziłem bowiem aby twoje czyny były doskonałe przed moim Bogiem" (Obj 3, 1-3). Poruszający fragment i dający nam sporo do myślenia.

 

Biblia jasno naucza, że nie wszyscy zbawieni żyją duchowo. W Liście do Rzymian czytamy "Bo to, ku czemu dąży ciało, sprowadza się do śmierci, a to, ku czemu dąży Duch - do życia i pokoju” (Rz 8,6). Tę grupę wdów i grupę wdów młodszych Paweł zaleca nie wpisywać na listę pomocy, ponieważ ich żądze są tak silne, że nie chcą pozostać wdowami, chcą wyjść za mąż. One nie żyją zgodnie z wzorem pobożnej kobiety, chodzą po domach, plotkują, są wścibskie i bezczynne. Radzi więc, aby ponownie wychodziły za mąż, rodziły dzieci, zarządzały domem, aby były dobrymi i uległymi własnym mężom - aby Słowu Bożemu nie uwłaczano (Tt 2,5). Amen!

 

 

 

ako