Kościół Chrześcijan Baptystów - Al. Piłsudskiego 11, 35-074 Rzeszów

Strona www stworzona w kreatorze WebWave.

"Ja jestem PAN, twój Bóg, który wyprowadził cię z ziemi egipskiej, gdzie byłeś niewolnikiem. Nie będziesz miał innych bogów oprócz Mnie" (Wj 20, 2-3).

Dekalog pojawia się w Biblii jako enumeracja przykazań w Księdze Wyjścia (Wj 20, 1-17) i Księdze Powtórzonego Prawa (Pwt 5, 6-21). I choć żaden tekst Pisma św. nie nadaje im numerów, to trzykrotnie nazywa je "dziesięcioma oświadczeniami" (Wj 34,28; Pwt 4,13; 10,4). Nadane Izraelitom na pustyni przykazania nie są prawem przez Mojżesza wymyślonym, ale kodyfikacją prawa będącego normą społeczną, a ustanowionego od początku przez Boga. Nikt przecież nie zaprzeczy, że zakaz mordowania nie obowiązywał w czasach Kaina i Abla, albo że niewierność małżeńska nie była krytykowana w przypadku niegodziwego Lamecha. Wszak grzech był złamaniem prawa, które doprowadziło do potopu.

Pierwsze przykazanie jest wyjątkowe. Podkreśla charakter Dekalogu jako kodyfikacji norm skierowanej wówczas jedynie do Izraelitów. Nie miała ona jeszcze charakteru uniwersalnego. Ustna tradycja żydowska mówi o 7 przykazaniach Noego dla pogan. Pierwsze przykazanie wskazuje jasno na to, że Bóg jest Bogiem Izraelitów. Oświadcza się jako ich Bóg, który to potwierdził uratowaniem ich z niewoli Egipcjan.

Dla Izraelity na pustyni to był argument o potężnym znaczeniu. Ktoś kto pamiętał nędzę życia niewolnika, kto potem widział 10 plag nałożonych na dumny Egipt i nieoczekiwane uwolnienie przy bezsilności dotychczasowych ciemiężców, musiał zdawać sobie sprawę z ponad naturalnego pochodzenia zdarzeń. Bóg wzywa pierwszym przykazaniem, aby Izrael wyznał Jahwe jako swojego Boga ze względu na znaki, których doświadczył wtedy, gdy stał na brzegu Morza Czerwonego, a zza pleców słyszał nadjeżdżające rydwany faraona, wtedy gdy został nakarmiony manną i przepiórkami, gdy był głodny i gdy otrzymał wodę ze skały, gdy sądził, że umrze z pragnienia. A gdy już Izrael wyznał Jahwe jako swojego Boga, to czy potrzebował jakiejkolwiek pomocy czy opieki ze strony kogokolwiek?

Na tym polega to przykazanie: na żelaznej konsekwencji rozumowania. Jeśli uznaję, że doświadczam cudownych rzeczy od Boga, to Jemu tylko oddaję chwałę. I tylko do Niego zwracam się w lęku, potrzebie, chorobie, radości i powodzeniu – z prośbą i z dziękczynieniem. Nie ma potrzeby szukać wątpliwych rezerwowych rozwiązań. Każdy kto doświadczył, że Bóg zmienił jego życie, kto ma w sobie dziękczynienie, jest jednocześnie niezdolny do poszukiwania jakichkolwiek bogów, czymkolwiek by byli: przedmiotem, figurą czy obrazem ale także karierą, bogactwem, władzą, uznaniem czy popularnością,

Dlatego pierwsze przykazanie jest nazywane przykazaniem wiary. Jest wyznaniem, że Bóg jest Ojcem, który się o mnie troszczy. I jest przypomnieniem, żebym nie szukał swojej przyszłości poza Nim.

Patrzymy na to przykazanie również w kontekście Nowego Przymierza w Chrystusie. Obraz niewoli egipskiej wskazuje na rzeczywistość grzechu, z którego – podobnie jak niegdyś Mojżesz w stronę ziemi obiecanej– Chrystus wyprowadził nas do życia w prawdziwej wolności: "Patrzcie, jaką miłość okazał nam Ojciec, że zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi. (1 Jana 3,1). Doceniajmy każdego dnia, że mamy Boga, który się o nas troszczy i bądźmy Mu bezwzględnie wierni!

arak